Ειδήσεις‎ > ‎

ΟΜΙΛΙΑ ΝΙΚΟΥ ΤΟΡΝΑΡΙΤΗ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΡΑΤΙΚΟ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟ 2012 ΤΕΤΑΡΤΗ 14 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011

αναρτήθηκε στις 14 Δεκ 2011, 12:45 π.μ. από το χρήστη News 2

 

Κύριε Πρόεδρε,

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Διανύουμε μια από τις πιο δύσκολες περιόδους σε σχέση με την οικονομία μας. Όσοι έλεγαν κάποτε ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση θα μας «αφήσει αλώβητους» και συνέχισαν για 3 χρόνια να λειτουργούν «ως συνήθως» σπαταλώντας άσκοπα τον χρόνο και τον εθνικό πλούτο, έχουν τραγικά διαψευστεί. Παρόλα αυτά , νιώθω μια ελαφρά αισιοδοξία που πηγάζει από το γεγονός ότι τουλάχιστον σήμερα, όλοι μας κάνουμε την κοινή διαπίστωση: τα ΠΑΝΤΑ ΑΛΛΑΞΑΝ.

Απομένει να αποδείξουμε βέβαια αν και εμείς έχουμε αλλάξει!

Τα γεγονότα σε σχέση με τον Προϋπολογισμό του 2012, δυστυχώς αποδεικνύουν ότι ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ ΑΛΛΑΞΕΙ.

Οι μετρήσεις δείχνουν ότι εκείνη που έχει πληγεί περισσότερο από την οικονομική κρίση είναι η Νέα γενιά της πατρίδας μας. Οι νέοι μας,  έχουν χάσει τη δυνατότητα να καταστούν η κινητήριος δύναμη της οικονομίας τη στιγμή που το ίδιο το σύστημα τους έχει σπρώξει στην ανεργία και στην αδυναμία να αυτονομηθούν.

Κινδυνεύουμε κυρίες και κύριοι συνάδελφοι να χάσουμε μια ολόκληρη γενιά λόγω της κρίσης!

Υπάρχει βέβαια και μια Ιαπωνική ιστορία με τρεις μαϊμούδες: μην ακούς, μην βλέπεις, μην μιλάς…. Πιο απλά, αγνοώ κάτι για να μην το αντιμετωπίσω.

Έχουμε καθήκον όμως απέναντι στη νέα γενιά και να δούμε και να αφουγκραστούμε και να πούμε την αλήθεια ότι η σημερινή γενιά Ελληνοκυπρίων είναι η πρώτη μετά την εισβολή του ’74 που έχει συγκριτικά λιγότερες ευκαιρίες εργοδότησης από κάθε προηγούμενη. 1 στους 5 νέους είναι χωρίς δουλειά. Πολύ περισσότεροι είναι χωρίς ελπίδα.

Για να αντιμετωπίσουμε την πρόκληση δεν είναι αρκετή η οικονομική μας επιβίωση.

Για να μη χάσουμε μια ολόκληρη γενιά θα πρέπει να στηρίξουμε τους νέους μας σε κάθε πτυχή της ζωής τους αρχής γενομένης από την εκπαίδευση που τους παρέχουμε. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μπροστά στον κίνδυνο προειδοποιούσε και καλούσε τα κράτη μέλη να επενδύσουν σε κάθε πτυχή της ανάπτυξης και της μόρφωσης των νέων υιοθετώντας εθνικές στρατηγικές στη βάση του νεολαία σε κίνηση και της στρατηγικής 2020. Για να καταστούν οι νέοι από θύματα της κρίσης σε φορείς ανάπτυξης. Για να γίνουν οι νέοι μας ανταγωνιστικοί, παραγωγικοί και ολοκληρωμένοι πολίτες.

Δυστυχώς στον τόπο μας η κυβέρνηση Χριστόφια εξακολουθεί «να μη βλέπει…, να μη ακούει…, να μη μιλά…».

Τα γεγονότα σε σχέση με τον Προϋπολογισμό Παιδείας του 2012, δείχνουν ότι δεν έχουμε κατανοήσει ακόμα ότι πρέπει να εγκύψουμε πάνω από την παιδεία με την ίδια και ακόμη περισσότερη προσοχή από όση δείχνουμε για την οικονομία. Οι σημερινοί μαθητές και φοιτητές μας είναι η καλύτερη επένδυση για τη μελλοντική μας ανάκαμψη. Οι αυριανοί μας πολίτες πρέπει να αποδειχθούν καλύτεροι από τους σημερινούς.

Η σημερινή κατάσταση της Εκπαίδευσης και ο προϋπολογισμός του 2012 για την Παιδεία παραπέμπει δυστυχώς σε μια κυβέρνηση, η οποία αδυνατεί να αντιληφθεί τα προβλήματα και έχει εξαντλήσει κάθε χρονικό ή άλλο περιθώριο ανταπόκρισης…

Ποια είναι η κατάσταση στο παρόν στάδιο;

Για πολλά χρόνια τώρα, το δημόσιο σχολείο απαξιώνεται στα μάτια της κοινωνίας. Δεν πείθει για τη διάθεσή του να υπηρετήσει μια διακηρυγμένη εκπαιδευτική αποστολή, να συνδέσει τη δράση του σε όλα τα επίπεδα με την προσωπική και κοινωνική ανάπτυξη των μαθητών, να προβάλει το εκπαιδευτικό του έργο ανοιχτά προς την κοινωνία με τρόπο που να μη μπορούν να αμφισβητηθούν τα επιτεύγματα.

Ο αφοσιωμένος εκπαιδευτικός διακατέχεται από ένα αίσθημα απόγνωσης γιατί φορτώνεται τεράστιες ευθύνες χωρίς εργαλεία και χωρίς στήριξη. Η δομή και η οργάνωση του συστήματος δεν του επιτρέπουν να συνεισφέρει όσο μπορεί στην εκπαίδευση των μαθητών του.

Ο αφοσιωμένος εκπαιδευτικός δυστυχώς δεν αξιολογείται ποιοτικά και ανταγωνιστικά, με αποτέλεσμα όλο το σύστημα να ζημιώνει.

Οι γονείς που έχουν την τύχη να βλέπουν τα παιδιά τους να διαπρέπουν χωρίς να χρειάζονται στήριξη, να αριστεύουν παρά το σύστημα, ανησυχούν για τις απώλειες ευκαιριών, για

την έλλειψη προσανατολισμού και κινήτρων, για την επανάπαυση στη μετριότητα. Οι περισσότεροι των οποίων τα παιδιά σε κάποιο στάδιο έχουν την ανάγκη για καθοδήγηση, στήριξη και πρότυπα επιστημονικής και πολιτισμικής δράσης είναι σε απόγνωση διότι το σύστημα είναι σχεδιασμένο για να τους εγκλωβίζει σε προκαθορισμένες επιλογές οι οποίες υπηρετούν μόνο το βόλεμα και εξωθούν στο φροντιστήριο… Όλοι οι γονείς γνωρίζουν ότι τα παιδιά τους θα πρέπει να λειτουργήσουν σε ένα πιο ανταγωνιστικό κόσμο για τον οποίο η εκπαίδευση παρουσιάζεται αδύναμη να ανταποκριθεί.

Οι μαθητές βιώνουν ένα εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο αδυνατεί να τους δημιουργήσει ευκαιρίες, να τους εντάξει σε πορείες εξέλιξης και αυτοπραγμάτωσης να τους ενδυναμώσει για να διεκδικήσουν ένα δημιουργικό μέλλον. Αντ’ αυτών, το σχολείο εξελίσσεται σε ένα φορέα υπόσκαψης των ονείρων τους, ισοπέδωσης στην ημιμάθεια και ένταξης στην αυξανόμενη ανεργία. Αυξάνονται τα ποσοστά των μαθητών που βιώνουν κάποιας μορφής αποκλεισμό ή που ακολουθούν αδιέξοδες πορείες.

Υπάρχει διέξοδος για το μέλλον;

Κατ΄ αρχάς πρέπει να γίνει σαφές ότι οι σημερινές συνθήκες απαιτούν συναίσθηση ευθύνης και περισσότερη δουλειά από όλους μας. Δεν υπάρχει περιθώριο για βολέματα και υπεκφυγές. Η εκπαίδευση αποτελεί το μοναδικό μηχανισμό που έχει η σύγχρονη κυπριακή κοινωνία για επένδυση στο μέλλον. Το μέλλον των παιδιών μας δεν θα διασφαλισθεί  μόνο με το φυσικό αέριο, ούτε με το να εθελοτυφλούμε και να σχεδιάζουμε ad hoc.

Δεν μπορεί να συγχωρεθεί η αδράνεια της παρούσας κυβέρνησης: Η σχολική πραγματικότητα παραμένει αναλλοίωτη και οι γονείς εξακολουθούν να βρίσκονται σε απόγνωση για την αδυναμία της εκπαίδευσης να τους προσφέρει επιλογές και την άρνηση των σχολικών μονάδων να συνεργαστεί μαζί τους για την πρόοδο των παιδιών τους.

Δεν μπορεί η εκπαίδευση να συντηρεί κατεστημένα πολλών δεκαετιών και να απαρνείται την αλλαγή που συμβαίνει γύρω της. Οι ιδεοληψίες δεν εξυπηρετούν καμιά ανάγκη και καμία λογική! Πρέπει να έχουμε την ειλικρινή διάθεση να προσδιορίσουμε την αποστολή του εκπαιδευτικού συστήματος και να επιχειρήσουμε τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις ώστε να μπορεί το δημόσιο σχολείο να φανεί αντάξιο στις προσδοκίες της κοινωνίας.

Για να μπορέσουμε να διασφαλίσουμε ότι τα παιδιά μας θα έχουν δικαίωμα στο μέλλον, πρέπει με ειλικρίνεια να αντικρύσουμε κατάματα τα προβλήματα της εκπαίδευσής μας και να αναζητήσουμε αποτελεσματικές λύσεις. Τα δεδομένα είναι εκεί.

Μια κοινωνία η οποία επιχειρεί να προσανατολίσει τον εαυτό της στην ευρωπαϊκή οικογένεια χρειάζεται ανθρώπους έτοιμους να συνεισφέρουν στην επιστήμη, στη διανόηση, στον ανθρώπινο πολιτισμό και στις υπηρεσίες. Αντ’ αυτών, οι δικοί μας μαθητές παρουσιάζουν χαμηλές επιδόσεις στα Μαθηματικά, τις Φυσικές Επιστήμες και την Τεχνολογία, εκείνους ακριβώς τους τομείς που χρειάζεται περισσότερο η κοινωνία και που βρίσκονται στο πιο ψηλό σκαλοπάτι των προτεραιοτήτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την εκπαίδευση. Σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση έχει μειώσει τον χρόνο διδασκαλίας αυτών των μαθημάτων, φαίνεται να προωθεί την κατάργηση της θέσης Επιθεωρητή Επιστήμης στη Δημοτική Εκπαίδευση και αδυνατεί να αξιοποιήσει την επιστημονική τεχνογνωσία που υπάρχει στον τόπο.

Κυρίες και Κύριοι συνάδελφοι,

Τι προσδοκεί η κοινωνία από την εκπαίδευση;

Κατ’ αρχάς από τους κοινοβουλευτικούς αντιπρόσωπούς της, η κοινωνία προσδοκά πως θα σταθούμε εμπόδιο στα διαπλεκόμενα συμφέροντα που συντηρούν το παράνομο φροντιστήριο εις βάρος της πολύπλευρης μάθησης και της αυτονομίας του μαθητή. Αναμένει από όλους εμάς να δώσουμε φωνή στις σιωπηρές πλειοψηφίες των μαθητών και των γονιών που δεν συμμετέχουν ούτε στους σχεδιασμούς του Υπουργείου Παιδείας ούτε στη λειτουργία του σχολείου.

Η κοινωνία, περιλαμβανομένων των μαθητών, χρειάζεται υποχρεωτικό ολοήμερο σχολείο και στη δημοτική και στη μέση εκπαίδευση. Χρειάζεται τέτοιες ρυθμίσεις που να διασφαλίζουν ποιοτική, ολοκληρωμένη δημόσια εκπαίδευση η οποία να ανταγωνίζεται τα καλύτερα φροντιστήρια ακόμη και στη διδασκαλία των ξένων γλωσσών και στην εκμάθηση μουσικών οργάνων. Χρειάζεται ένα νέο, επιστημονικά σχεδιασμένο σχολείο, το οποίο να αναλαμβάνει την ευθύνη να λειτουργεί ως μια συμμετοχική κοινότητα μάθησης, αφοσιωμένο στη βασική επιδίωξη της ένταξης του κάθε μαθητή σε μια πορεία προσωπικής εξέλιξης στη βάση προσωπικά διαμορφωμένων και δυναμικά εξελισσόμενων στόχων.

Χρειάζεται να εισαγάγουμε ένα πλαίσιο αποκέντρωσης της λειτουργίας των σχολείων το οποίο να διευρύνει τις επιλογές των γονέων και να δημιουργεί συνθήκες συνέργειας μεταξύ εκπαιδευτικών στελεχών και οικογένειας.

Χρειάζεται όλους, εκπαιδευτικούς, διευθυντική ομάδα, μαθητές και γονείς να αισθάνονται το σχολείο ως δικό τους χώρο και μέσα από τη συμμετοχή τους, ο καθένας με το ρόλο του, να διαμορφώνουν από κοινού ένα όραμα δράσης και παιδείας με προοπτική προβολής των επιτευγμάτων με τρόπο διάφανο προς μια περήφανη κοινωνία.

Για να είναι εφικτή η μετεξέλιξη του σχολείου σε ένα σύγχρονο οργανισμό ο οποίος θα ανταποκρίνεται στην αποστολή του και θα προβάλλει ανοιχτά το έργο του προς την κοινωνία, οφείλουμε να αναδείξουμε τις αξίες της αφοσίωσης και της συνεργατικής συνεισφοράς στην πρόοδο και την εξέλιξη.

Χρειάζεται να διαπραγματευθούμε ένα νέο πλαίσιο λειτουργίας το οποίο να διασφαλίζει ότι ο εκπαιδευτικός θα είναι περήφανος για το ρόλο του και θα αξιοποιεί νέους μηχανισμούς στήριξης και συνεργασίας για να συμβάλλει συνεχώς στην εδραίωση μιας κουλτούρας αυτορρύθμισης και κοινωνικής συνεισφοράς.

Χρειάζεται να εκσυγχρονιστεί ο κατάλογος διοριστέων ώστε να επιλέγονται, μέσω αξιόπιστης διαδικασίας, οι πτυχιούχοι με τις καλύτερες γνώσεις και τις ικανότητες να μετεξελιχθούν σε άριστους εκπαιδευτικούς μέσω ενός αναβαθμισμένου πανεπιστημιακού προγράμματος προϋπηρεσιακής κατάρτισης.

Χρειάζεται να αναγνωρίσουμε ότι η εκπαίδευση διεξάγεται σε κοινότητες συνεργατικής δράσης και να εργαστούμε ώστε να αναδειχθούν οι αξίες της αφοσίωσης, της δημιουργίας και της κοινωνικής συνεισφοράς στη σωστή τους διάσταση.  Χρειάζεται να εργαστούμε με ενθουσιασμό και επιστημονική στήριξη για να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να διεκδικήσουν το δικό τους μέλλον και το μέλλον της κοινωνίας μας.

Κυρίες και Κύριοι συνάδελφοι,

Δυστυχώς δεν μπορούμε να περιμένουμε  πολλά από αυτούς που μας οδήγησαν στα αδιέξοδα. Δεν μπορούμε να ελπίζουμε σε καλύτερες μέρες με αυτή την Κυβέρνηση. 

Αν θέλουμε να πάμε μπροστά ως κοινωνία και ως χώρα δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να συμβαδίσουμε με τα ευρωπαϊκά πρότυπα για να καταστήσουμε τους νέους μας συμμέτοχους και ικανούς να ανταποκριθούν επάξια στο σύγχρονο απαιτητικό κόσμο. 

Το έχω πει. Θα το επαναλάβω. Στη  παιδεία δεν κρίνεται η επάρκεια αυτής η της όποιας κυβέρνησης. Στη παιδεία κρίνεται το μέλλον του τόπου μας.

Και το μέλλον του τόπου είτε θα το κερδίσουμε όλοι μαζί ή θα το χάσουμε όλοι μαζί.  Ένας λοιπόν είναι ο δρόμος. Ο δρόμος της εθνικής συνεννόησης, του διαλόγου αλλά και της ευθύνης. Μακριά από δογματισμούς, ιδεολογήματα και κομματικές σκοπιμότητες. Αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση που έχουμε μπροστά μας. Να δούμε την παιδεία ως εθνικό κεφάλαιο και όχι ως πεδίο διαφορών ή εξυπηρέτησης συμφερόντων. Αυτή είναι η σταθερή μου πεποίθηση. Αυτή είναι η πυξίδα που πρέπει να καθοδηγεί τις πράξεις μας.

 

Ευχαριστώ.

Comments