Άρθρα‎ > ‎

Το Δημόσιο Σχολείο

αναρτήθηκε στις 8 Φεβ 2011, 7:34 π.μ. από το χρήστη News 2
Η εκπαίδευση στην Κύπρο αντιμετωπίζεται σήμερα με μικροκομματικά πολλές φορές κριτήρια και αφήνεται να παρακμάζει μέσα σε ένα κόσμο που αλλάζει καθημερινά....

Έτσι η Κύπρος, συζητώντας για χρόνια στο κενό την Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση, περισσότερο ως ιδεολόγημα παρά ως πολιτική πρακτική, καταλήγει να έχει ταυτόχρονα: έναν από τους ψηλότερους συντελεστές σε ποσοστό πανεπιστημιακών σπουδαστών ανά πληθυσμό, αλλά, μαζί τους χειρότερους δείκτες στην έρευνα, την καινοτομία και τις νέες τεχνολογίες. Έχει ψηλούς εκπαιδευτικούς δείκτες, αλλά, από τους χαμηλότερους δείκτες μέσα στην Ευρώπη σε σπουδές και σπουδαστές θετικών και εφαρμοσμένων επιστημών. Το ασφαλέστερο κριτήριο για να αξιολογήσουμε τα πολιτικά επιχειρήματα και τις όποιες αιτιάσεις, είναι να ρωτήσουμε τους πραγματικούς συντελεστές της εκπαίδευσης. Τους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές και τους γονείς. Έχει κάτι αλλάξει στην καθημερινότητά τους; Έχει γίνει το σχολείο περισσότερο ανθρώπινο; Πλησιάζει στο μοντέλο μιας συμβιωτικής κοινότητας μάθησης και διερεύνησης; Ας ρωτήσουμε τους δασκάλους και, ιδιαίτερα, τους καθηγητές Μέσης πώς νοιώθουν στην έδρα. Ας ρωτήσουμε τους μαθητές αν μπορούν να αγαπήσουν και να εκτιμήσουν εκείνο που καλούνται καθημερινά να κάνουν μέσα στο σχολείο. Ας ρωτήσουμε τους γονείς, εάν είναι ευχαριστημένοι με το σημερινό Σχολείο και με τα χρήματα που πληρώνουν καθημερινά στην παραπαιδεία.

Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση είναι μια λεκτική διακήρυξη η οποία χρησιμοποιείται επανειλημμένα τα τελευταία 7 χρόνια χωρίς να έχει επέλθει οποιαδήποτε ουσιαστική αλλαγή στο σχολείο, στην εκπαιδευτική εμπειρία του μέσου μαθητή, ή στο εκπαιδευτικό σύστημα γενικότερα.

Τα μεγάλα προβλήματα της παιδείας μας εξακολουθούν να περνούν απαρατήρητα από την ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας. (α) Η παντελής απουσία μηχανισμών συνεργασίας μεταξύ εκπαιδευτικών μέσα στη σχολική μονάδα. (β) Ο συγκεντρωτισμός και η αδυναμία του κάθε σχολικού οργανισμού να αναπτύσσει αποστολή και δράσεις υλοποίησης της αποστολής του σε συνεργασία με την τοπική κοινότητα. (γ) Η διαμόρφωση κριτηρίων επιμέτρησης της ποιότητας του εκπαιδευτικού έργου και η απουσία μηχανισμών δημοσιοποίησης του έργου του κάθε σχολείου. (δ) Η αδυναμία του σχολείου να ανταποκριθεί στις ανάγκες των τάξεων μεικτών ικανοτήτων μέσω του εκσυγχρονισμού των διδακτικών προσεγγίσεων και της οργάνωσης της εργασίας των μαθητών με τρόπους που να διασφαλίζουν την ενεργό εμπλοκή όλων στις μαθησιακές διεργασίες. (ε) Τα κίνητρα των μαθητών για μάθηση, η κοινωνική δράση και πρόοδος αδυνατίζουν. (στ) Η ευρεία αποτυχία του συστήματος να εντάσσει τον κάθε μαθητή σε μια πορεία εκπλήρωσης των προσωπικών του στόχων. (ζ) Η αναγκαιότητα υιοθέτησης ενός πιο λογικού, αξιοκρατικού, αδιάβλητου, αντικειμενικού συστήματος επιλογής και διορισμού των λειτουργών της εκπαίδευσης. (η) Η εμπιστοσύνη στους τίτλους σπουδών, με δομικές αλλαγές στο πρόγραμμα, διορθώνοντας άμεσα το προβληματικό σύστημα επιλογών στο λύκειο και συνδέοντας λογικά και λειτουργικά τις εγκύκλιες σπουδές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης με τις πανεπιστημιακές ευκαιρίες. (θ) Η Μέση εκπαίδευση πρέπει να ενισχυθεί ποιοτικά, δίνοντας απάντηση στο χρόνιο πρόβλημα της “παραπαιδείας” και επαναφέροντας ένα περιβάλλον πραγματικά ίσων ευκαιριών στο δημόσιο σχολείο. Αφού, προηγουμένως, εξασφαλιστεί η ομαλή μετάβαση από τη δημοτική στη μέση εκπαίδευση, χωρίς το γνωστό πρόβλημα του λειτουργικού αναλφαβητισμού και των “ονομαστικών επιδόσεων” στην εκπαίδευση. (ι) Η καθολική εκπαίδευση που έχει θέσει ως κατάκτηση αυτή η κοινωνία πρέπει να επιτυγχάνεται επί της ουσίας και όχι μειώνοντας διαρκώς τα κριτήρια και τις μορφωτικές απαιτήσεις. (κ) Ο συγκεντρωτισμός στο Υπουργείο Παιδείας (λ) Η μη ουσιαστική ώθηση στην εισαγωγή των νέων τεχνολογιών και του ψηφιακού περιεχομένου μάθησης. (μ) Η μη ουσιαστική πολυπολιτισμική εκπαίδευση, για την αντιμετώπιση των ξενοφοβικών τάσεων και την πραγματική ένταξη των παιδιών μεταναστών. (ν) Η αναγκαιότητα αναδόμησης της ειδικής εκπαίδευσης. (ξ) Η αρχιτεκτονική των σχολικών κτηρίων.

Υποστηρίζουμε μια ειλικρινή, ουσιαστική, φιλελεύθερη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση η οποία να μειώνει τον κρατισμό, να δημιουργεί διεξόδους από το συγκεντρωτισμό και την ισοπέδωση στην εκπαιδευτική διοίκηση, να απελευθερώνει τις πλούσιες δημιoυργικές δυνατότητες του εκπαιδευτικού δυναμικού, να δημιουργεί νέα πλαίσια συνεργασίας και στήριξης του εκπαιδευτικού έργου. Η κοινωνία μας έχει ανάγκη από ένα εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο να εντάσσει κάθε μαθητή σε μια προσωπική πορεία συνεχούς αναζήτησης σεβόμενo την προσωπικότητά, τις δυνατότητες, τα ενδιαφέροντα και τις αδυναμίες όλων, με ξεκάθαρο στόχο οι νέοι μας να αυτονομούνται, να μαθαίνουν πώς να μαθαίνουν να αναπτύσσουν την κριτική τους σκέψη. Ο έλεγχος της σκέψης και της δράσης των ανθρώπων που εμπλέκονται στην εκπαίδευση δεν συνάδει με τις ανάγκες της κοινωνίας μας. Η ιδεολογία της ήσσονος προσπάθειας και της ισοπεδωτικής ομοιογένειας δεν μας βρίσκει σύμφωνους.

28/5/10 

Comments