Άρθρα‎ > ‎

Τα «σύμβολα» του κατοχικού καθεστώτος και η πολιτική τραγωδία

αναρτήθηκε στις 4 Φεβ 2011, 9:52 π.μ. από το χρήστη News 2
Η πολιτική είναι η διαχείριση των συμβόλων, έλεγε ο αείμνηστος Φρανσουά Μιτεράν τέως πρόεδρος της Γαλλίας. Στη περίπτωση που η διαχείριση αυτή γίνεται με όραμα , με σχέδιο και μεθοδικότητα , τότε η πολιτική κατακτά στόχους , κερδίζει την αναγνώριση, ανοίγει δρόμους, δικαιώνει τις προσδοκίες των πολιτών. Αυτό συνέβη και στη περίπτωση του Μιτεράν. Ο Γάλος πρόεδρος αποφάσισε να ταυτιστεί με ένα μεγάλο εγχείρημα. Με την κατασκευή μιας επιβλητικής αλλά και πρωτότυπης εισόδου στο Μουσείο του Λούβρου και με την γενικότερη ανακατασκευή και εκσυγχρονισμό του μουσείου. Σήμερα στην είσοδο του Λούβρου δεσπόζει η πασίγνωστη γυάλινη πυραμίδα. Μνημείο νεωτερικότητας, συμμετρίας, διαύγειας, εντυπωσιασμού και απλότητας. Το σημαντικότερο μουσείο έργων τέχνης στην Ευρώπη αν όχι στον κόσμο, απέκτησε έκτοτε ταυτότητα. Η γυάλινη πυραμίδα του είναι το σήμα κατατεθέν. Αναγνωρίσιμο όχι μόνο από όσους έχουν επισκεφτεί το μουσείο, ούτε μόνο από τους λάτρεις της τέχνης, αλλά από ένα πολύ μεγαλύτερο κοινό που με διάφορους τρόπους έχει πληροφορηθεί για την γυάλινη πυραμίδα ( ο κώδικας Da Vinci ήταν ένας από αυτούς) και της απόδίδει την ίδια αν όχι μεγαλύτερη σημασία από την Mona Lisa και την Αφροδίτη της Μήλου. 

Ο Μιτεράν ταυτιόμενος με το εγχείρημα αυτό αλλά και με το χώρο του πολιτισμού, που έτσι κι αλλιώς βρίθει συμβόλων, απέκτησε στίγμα, έδωσε πολιτικό υπόβαθρό σε θέματα που με πρώτη ματιά έμοιαζαν απολιτικά. Κατάφερε να απευθυνθεί αλλά και να κερδίσει ένα κοινό πού όχι μόνο δεν θα τον αποδεχόταν αλλά ούτε καν θα τον άκουγε διαφορετικά. 

Η γυάλινη πυραμίδα στην είσοδο του μουσείου έγινε σύμβολο. Σύμβολο για το Λούβρο, σύμβολο για την τέχνη, σύμβολο για το Παρίσι και τη Γαλλία. Με τη σωστή διαχείριση του συμβόλου αυτού ο Μιτεράν κατάφερε να επεκτείνει την ηγεμονική του παρουσία στο χώρο της τέχνης και των συμβόλων, ταυτίζοντας τον εαυτό του με την απλότητα, την διαύγεια, την νεωτερικότητα και την συμμετρία της γυάλινης πυραμίδας. Κατάφερε να πείσει για την χρησιμότητα της πολιτικής, να δημιουργεί, να αφομοιώνει, να αξιοποιεί, να αφουγκράζεται, να προσαρμόζεται, να εντυπωσιάζει. 

Στον αντίποδα της σωστής διαχείρισης των συμβόλων είναι τα όσα πρόσφατα ζήσαμε στην Κύπρο με την επίσκεψη του κ Κλεάνθους και αντιπροσωπίας του ΔΗΚΟ στα κατεχόμενα. Στη δεύτερη μέσα σε λίγες ώρες επίσκεψη τους στα κατεχόμενα και αφού πρώτα τα είπαν και συνέφαγαν ψάρι στην Κερύνεια με τον υιό Ντενκτάς, τα στελέχη του κόμματος του προέδρου Παπαδόπουλου, αποφάσισαν να παίξουν λίγο με τα σύμβολα. Αφού λοιπόν ξανά πέρασαν δίπλα από τους ιστούς με τα σύμβολα του κατοχικού καθεστώτος, αφού ξανά πέρασαν δίπλα από τις ταμπέλες και σύμβολα που δήλωναν την τραγική συνέχιση της κατοχικής πραγματικότητας στη Κύπρο επέλεξαν να δώσουν άλλη μια παράσταση πατριωτικής ευαισθησίας στο προθάλαμο των γραφείων του κ .Σογίερ. Δεν ξέρω αν την απόφαση για την διαχείριση των συμβόλων του κατοχικού καθεστώτος οι συνεργάτες του προέδρου Παπαδόπουλου την σχεδίασαν μόνοι τους ή τους την υπαγόρευσαν κάποιοι από τις στρατιές <<ειδικών>> που τους συμβουλεύουν. 

Εκείνο που με σιγουριά γνωρίζω είναι ότι ο όλος χειρισμός κατέληξε σε φιάσκο. Γιατί τι άλλο από φιάσκο μπορεί να είναι οι αστειότητες. Ποιον νομίζουν ότι μπορούν να κοροϊδέψουν. Νομίζουν ότι με τέτοιες λαϊκίστικες και ανούσιες κινήσεις μπορούν να συμβάλουν στην προσέγγιση των δύο κοινοτήτων. Πιστεύει το κόμμα του προέδρου Παπαδόπουλου ότι ακροβατισμοί και επικοινωνιακά τρυκ σαν κι αυτά ταιριάζουν σε υπεύθυνες πολιτικές δυνάμεις. Νομίζουν οι στενοί συνεργάτες του προέδρου Παπαδόπουλου ότι με τέτοιους ψευτοτσαμπουκάδες μπορούν να συγκινήσουν κανένα. Είναι εικόνα σοβαρής κυβέρνησης αυτή όταν το κόμμα του προέδρου ενοχλείται εν έτη 2005 από τις «σημαίες» του κατοχικού καθεστώτος και τις χρησιμοποιεί ως πρόσχημα για να μην συνομιλήσει, και την ίδια στιγμή βασικός εταίρος στην κυβέρνηση είναι το ΑΚΕΛ που τα στελέχη του χρόνια τώρα δεν είχαν το παραμικρό πρόβλημα ( και καλά έκαναν) να συζητούν κάτω από τη σκιά των ίδιων «σημαιών» που ενόχλησαν τον κ Κλεάνθους. 

Είναι δυνατόν σήμερα εδώ που βρισκόμαστε να ενοχλούν τους συνεργάτες του προέδρου Παπαδόπουλου οι «σημαίες» και να μην τους ενοχλεί, το γεγονός ότι χάνονται περιούσιες, παγιώνονται μέρα με τη μέρα τα τετελεσμένα της κατοχής την ίδια ώρα που για πρώτη φορά από το 74 και μετά η Τουρκία αποενοχοποιείται διεθνώς για το έγκλημα της εισβολής και της κατοχής. 

Ξεπερνούν τα όρια της κωμωδίας όταν ισχυρίζονται ότι σταματούν τις επαφές γιατί ενοχλούνται από τις σημαίες την ίδια ώρα που χιλιάδες Κύπριοι πολίτες ανέχονται υπογραφές και σφραγίδες του κατοχικού καθεστώτος προκειμένου να επισκεφτούν τα σπίτια, την γη , τα προσκυνήματα τους. 

Όπως σωστά επισήμανε ο Μιτεράν η διαχείριση των συμβόλων συνιστά αλλά και παράγει πολιτική. Όταν όμως αυτή γίνεται δημαγωγικά, ευκαιριακά και με αγκυλώσεις συνιστά οπισθοδρόμηση και πολιτική τραγωδία. 

24/6/05 

Comments