Άρθρα

Τουρκοκυπριακές περιουσίες: Αναζητώντας την κοινωνική δικαιοσύνη

αναρτήθηκε στις 28 Αυγ 2017, 12:31 π.μ. από το χρήστη ΝΙΚΟΣ ΤΟΡΝΑΡΙΤΗΣ

Το προσφυγικό αποτελεί δυστυχώς μια από τις πληγές που παραμένει ανοικτή στον τόπο μας από το 1974. Περίπου 165 000 Ελληνοκύπριοι εκτοπίστηκαν από τα σπίτια τους λόγω της τουρκικής εισβολής και έγιναν πρόσφυγες στην ίδια τους την πατρίδα. Οι περισσότεροι προσφυγοποιήθηκαν με τα ρούχα που φορούσαν και αναγκάστηκαν να μείνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα σε αντίσκηνα και προσωρινούς καταυλισμούς. Ως εκ τούτου, η Πολιτεία αναγκάστηκε, και πολύ σωστά, να βοηθήσει και να στηρίξει τους πρόσφυγες με διάφορα μέτρα μέχρι την οριστική επίλυση του Κυπριακού προβλήματος και την επιστροφή τους στις πατρογονικές τους εστίες.

Ένα τέτοιο μέτρο προκύπτει και μέσα από τη διαχείριση των τουρκοκυπριακών περιουσιών στις ελεύθερες περιοχές της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δυστυχώς όμως αυτή η διαχείριση δεν έγινε με κοινωνικά δίκαιο τρόπο. Είναι κοινό μυστικό ότι οι τουρκοκυπριακές περιουσίες τυγχάνουν άγριας εκμετάλλευσης εδώ και πολλά χρόνια, με την ανοχή της Πολιτείας. Αυτές οι περιουσίες διαμοιράστηκαν με τη μέθοδο του πλιάτσικου, αφού όποιος είχε τις πιο γερές «πλάτες» ή συγκεκριμένες κομματικές ταυτότητες έπαιρνε και τα καλύτερα «φιλέτα» τ/κ γης. Έτσι ένα σημαντικό μερίδιο τ/κ γης κατέληξε σε μη δικαιούχα άτομα. Τα συγκεκριμένα άτομα όχι μόνο δεν δικαιούνται να κατέχουν τ/κ περιουσίες, αλλά συνεχίζουν μέχρι και σήμερα να τις κατέχουν, να τις αξιοποιούν και να τις υπενοικιάζουν, λαμβάνοντας κέρδη που δεν δικαιούνται. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, θα πρέπει να εξεταστούν ενδελεχώς όλες οι περιπτώσεις και να υπάρξει άμεσα δικαιότερη ανακατανομή των τ/κ περιουσιών και ισότιμη κατανομή βαρών. Δεν επιτρέπεται, για παράδειγμα, να κατέχουν τ/κ περιουσίες άτομα μη δικαιούχα, τα οποία μάλιστα για δεκαετίες επωφελούνται των υπεραξιών της γης ως αποτέλεσμα της εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, επαναφέρω στο προσκήνιο μια παλαιότερη δημόσια τοποθέτησή μου στη Βουλή των Αντιπροσώπων βάσει της οποίας:

α) Δικαιούχοι κατοχής τουρκοκυπριακής περιουσίας πρέπει να είναι αποκλειστικά και μόνο άτομα τα οποία απώλεσαν ακίνητη περιουσία λόγω της Τουρκικής εισβολής του 1974.

β) Με μοναδική εξαίρεση την πρώτη κατοικία που παραχωρήθηκε σε πρόσφυγες που δεν έχουν ιδιόκτητη κατοικία στα κατεχόμενα, κανένας άλλος δεν θα πρέπει να κατέχει τουρκοκυπριακή ακίνητη ιδιοκτησία στις ελεύθερες περιοχές της Κυπριακής Δημοκρατίας. 

γ) Οι δικαιούχοι θα μπορούν να κατέχουν τουρκοκυπριακή περιουσία που δεν θα υπερβαίνει την αξία της περιουσίας τους που συνεχίζει να βρίσκεται υπό κατοχή.

Με δεδομένο το γεγονός ότι οι τουρκοκυπριακές περιουσίες δεν μπορούν να ικανοποιήσουν όλες τις ανάγκες των πολιτών, των οποίων η περιουσία βρίσκεται στα κατεχόμενα, και μέχρι τη μέρα της επίλυσης του Κυπριακού, επαναλαμβάνω και σήμερα την εισήγησή μου προς την Κυβέρνηση αλλά και την Εκκλησία, όπως εξετάσουν το ενδεχόμενο παραχώρησης κρατικής και εκκλησιαστικής γης στους πολίτες που έχασαν την ακίνητη περιουσία τους κατά την Τουρκική εισβολή του 1974.  Ιδιαίτερα η Εκκλησία και ο Προκαθήμενός της που με κάθε ευκαιρία επαναλαμβάνει τη στήριξή του προς τον προσφυγικό κόσμο, θα πρέπει να αποδείξει και έμπρακτα τη στήριξη αυτή.  

Με αυτό τον τρόπο, πρώτο, θα υπάρξει μια μορφή κοινωνικής δικαιοσύνης και, δεύτερο, δεν θα υπάρχει το κίνητρο για να ξεπουλούν οι πρόσφυγες μας τις περιουσίες τους στη λεγόμενη «επιτροπή αποζημιώσεων» στα κατεχόμενα.

Καλώ όλους όπως εξετάσουν με προσοχή τις συγκεκριμένες προτάσεις, έτσι ώστε να προχωρήσουμε με συγκεκριμένα μέτρα για τη βελτίωση των μεγάλων στρεβλώσεων και την άρση των αδικιών. Δυστυχώς, μέχρι σήμερα καμία κυβέρνηση δεν έπραξε οτιδήποτε προς αυτή την κατεύθυνση, με μοναδική εξαίρεση την παρούσα κυβέρνηση και ιδιαίτερα τον τέως Υπουργό Εσωτερικών, Σωκράτη Χάσικο, ο οποίος κίνησε τα τελευταία δύο χρόνια τις διαδικασίες για ανάκτηση τ/κ περιουσίων από μη δικαιούχα άτομα.      

Εν κατακλείδι, θα ήθελα να επαναλάβω για ακόμη μια φορά ότι όλα τα πιο πάνω θα αποτελούν προσωρινή διευθέτηση μέχρι την οριστική λύση του Κυπριακού, μια λύση που θα εκπληρώσει επιτέλους τον πόθο της επιστροφής.

 

Νίκος Τορναρίτης

Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος ΔΗΣΥ

25/08/2017

Η ρητορική του μίσους. Μας αφορά!

αναρτήθηκε στις 8 Μαΐ 2017, 12:57 π.μ. από το χρήστη ΝΙΚΟΣ ΤΟΡΝΑΡΙΤΗΣ

Η ρητορική μίσους επανήλθε πρόσφατα στο προσκήνιο της κυπριακής πολιτικής ζωής μετά τα συμβάντα στην Ολομέλεια της Βουλής στις 7 Απριλίου. Λέω «επανήλθε» διότι, δυστυχώς, φαίνεται ότι η ρητορική μίσους είναι ένα εγγενές χαρακτηριστικό της πολιτικής μας ζωής που απλώς έρχεται και παρέρχεται αναλόγως των εκάστοτε συνθηκών. Εάν δεν την αντιμετωπίσουμε όμως δραστικά, πολύ φοβάμαι ότι σύντομα θα πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις με απρόβλεπτες συνέπειες.

Για να αντιμετωπίσουμε όμως αποτελεσματικά τη ρητορική του μίσους, θα πρέπει πρώτα να ξέρουμε τι ακριβώς σημαίνει ο όρος «ρητορική μίσους». Για την εν λόγω ορολογία δεν υπάρχει ομοφωνία ως προς τον ορισμό της. Σύμφωνα με το Συμβούλιο της Ευρώπης, η ρητορική μίσους αφορά σε «όλες τις μορφές έκφρασης που διασπείρουν, υποκινούν, προβάλλουν ή δικαιολογούν το ρατσιστικό μίσος, την ξενοφοβία, τον αντισημιτισμό ή άλλες μορφές μίσους βασισμένες στην έλλειψη ανεκτικότητας». Βάσει του συγκεκριμένου ορισμού, είναι σαφής η πρόθεση του Συμβουλίου να συμπεριλάβει κάθε μορφή έκφρασης, όπως – πέρα από τον προφορικό λόγο – τον γραπτό λόγο, την παραγωγή εικόνων, βίντεο και κάθε παρόμοια διαδικτυακή δραστηριότητα. Η ρητορική μίσους αποτελεί βεβαίως ένα ευρύτατο όρο και σε αυτόν μπορούν να συμπεριληφθούν και πολλές άλλες μορφές διάκρισης και προκατάληψης, όπως είναι η ισλαμοφοβία, ο μισογυνισμός, ο σεξισμός και η διάκριση για λόγους σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου.

Στην Κυπριακή νομοθεσία, η ρητορική μίσους είναι ποινικό αδίκημα. Η Βουλή το 2011 ψήφισε τον «Περί της Καταπολέμησης Ορισμένων Μορφών και Εκδηλώσεων Ρατσισμού και Ξενοφοβίας μέσω του Ποινικού Δικαίου Νόμο», ο οποίος προνοεί ότι «πρόσωπο το οποίο εκ προθέσεως είτε δημόσια είτε με δημόσια διάδοση, υποκινεί βία ή μίσος που στρέφεται κατά ομάδας προσώπων ή μέλους ομάδας προσώπων που προσδιορίζεται βάσει της φυλής, του χρώματος, της θρησκείας, των γενεαλογικών καταβολών ή της εθνικής ή εθνοτικής καταγωγής, κατά τρόπο που διαταράσσει τη δημόσια τάξη ή που έχει απειλητικό, υβριστικό ή προσβλητικό χαρακτήρα, είναι ένοχο αδικήματος». Επίσης, το 2015 τροποποιήθηκε ο Ποινικός Κώδικας, έτσι ώστε ο σεξουαλικός προσανατολισμός και η ταυτότητα φύλου να ενταχθούν στο πλαίσιο ποινικοποίησης της ρητορικής μίσους.

Η ρητορική μίσους υποβαθμίζει τον κοινωνικό και πολιτικό διάλογο, διότι βασίζεται σε στερεότυπα και κοινωνικές πεποιθήσεις, προσφέροντας εύκολες λύσεις και εύκολες απαντήσεις. Συντηρεί τη θεσμική καταπίεση, «κατασκευάζει» αποδιοπομπαίους τράγους στα κοινωνικά προβλήματα και δημιουργεί ξεκάθαρους διαχωρισμούς ανάμεσα στο «εμείς» και «οι άλλοι». Ταυτόχρονα λειτουργεί ως προθάλαμος της βίας και συχνά είναι ο ηθικός αυτουργός πίσω από εγκλήματα ενάντια σε μέλη μειονοτικών ομάδων.

Πιστεύω ότι πρόσωπα τα οποία, εξαιτίας της θέσης ή της ιδιότητας ή της θεσμικής τους υπόστασης, έχουν τη δυνατότητα να παρουσιάζουν τις απόψεις και τις σκέψεις τους ενώπιον του κοινού, έχουν και αυξημένη ευθύνη σε σχέση με τη μορφή, το περιεχόμενο και τις συνέπειες της ρητορικής τους.

Γι’ αυτό τον λόγο, τα δημόσια πρόσωπα έχουν την ηθική υποχρέωση να προωθούν με τον λόγο τους το σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, στα ανθρώπινα δικαιώματα και στη διαφορετικότητα και όχι να διασπείρουν το φόβο, τον διχασμό και τη μισαλλοδοξία. Ως βουλευτές, ο λόγος μας θα πρέπει να δίνει έμπνευση και ελπίδα, σε μια εποχή όπου κυριαρχεί η αμφισβήτηση των πάντων και η επιδείνωση των εντάσεων και των ακραίων συμπεριφορών.

Όλες οι σοβαρές και μετριοπαθείς πολιτικές προσωπικότητες, σε οποιονδήποτε κομματικό χώρο κι αν ανήκουν, θα πρέπει να συστρατευθούν ενάντια στη ρητορεία του μίσους, της μισαλλοδοξίας και του διχασμού. Διότι αυτή η ρητορεία δεν πληγώνει μόνο κάποιο συγκεκριμένο κόμμα ή άτομο, αλλά ολόκληρη την κοινωνία μας. Υποβαθμίζει επικίνδυνα το επίπεδο της πολιτικής ζωής και μας επιστρέφει σε παλαιότερες, σκοτεινές εποχές. Σε εποχές που γεννοβόλησαν και έσπειραν μεγάλα κακά για την πατρίδα μας. Σε εποχές που ο τοξικός πολιτικός λόγος ήταν καθημερινό φαινόμενο και κατάφερε να δηλητηριάσει ολόκληρη την κοινωνία μας. Αποτέλεσμα αυτού του τοξικού λόγου ήταν ο εμφύλιος αλληλοσπαραγμός και ο όλεθρος της τουρκικής εισβολής. Σήμερα, λοιπόν, που αγωνιζόμαστε για να απαλλαγούμε από τις συνέπειες της τότε εποχής, δεν δικαιούμαστε να διολισθήσουμε και πάλι σε ακραίες συμπεριφορές που χαρακτήριζαν τη συγκεκριμένη εποχή. Είναι γνωστό ότι λαός που δεν μαθαίνει από τα λάθη του παρελθόντος του είναι καταδικασμένος να τα επαναλάβει και στο μέλλον.

Ο τοξικός πολιτικός λόγος επηρεάζει άμεσα την ουσία και τη διαδικασία των προσπαθειών επίλυσης του Κυπριακού. Το χάος στον πολιτικό διάλογο ευνοεί τη στασιμότητα και οδηγεί στη ματαίωση κάθε προοπτικής επίλυσης του προβλήματος.

Γι’ αυτό και δεν πρέπει να επιτρέψουμε στον μισαλλόδοξο πολιτικό λόγο να παραλύσει κάθε δημόσια συζήτηση και να στοχοποιήσει την όποια αντίθετη άποψη. Αντίθετα, πρέπει με επιμονή και αποφασιστικότητα να αποβάλουμε τα επίθετα και τους ανήθικους χαρακτηρισμούς από τον δημόσιο πολιτικό λόγο.

Οφείλουμε να μην αφήσουμε το φόβο να κυριεύσει τη δημόσια ζωή του τόπου μας. 

Δεν πρέπει και ΔΕΝ θα υποκύψουμε στην τρομοκρατία των λέξεων. Το χρωστάμε στους εαυτούς μας και στις επόμενες γενιές της Κύπρου μας.


Νίκος Τορναρίτης

Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος ΔΗΣΥ

Λευκωσία, 07.05.2017

Η θολή «νέα» στρατηγική του Ν. Παπαδόπουλου

αναρτήθηκε στις 20 Φεβ 2017, 7:16 π.μ. από το χρήστη ΝΙΚΟΣ ΤΟΡΝΑΡΙΤΗΣ

Σήμερα, στην πιο κρίσιμη φάση των διαπραγματεύσεων για επίλυση του Κυπριακού, σε ένα χρονικό σημείο όπου στις επόμενες λίγες εβδομάδες αναμένεται να ξεκαθαρίσουν πολλά (αν όχι όλα), ο Πρόεδρος του ΔΗΚΟ Νικόλας Παπαδόπουλος επιλέγει δυστυχώς το δρόμο του διχασμού και του προσωπικού συμφέροντος. Αντί να στηρίξει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με εποικοδομητική κριτική, τουλάχιστον μέχρι το οριστικό ξεκαθάρισμα της εν εξελίξει διαπραγματευτικής διαδικασίας, τορπιλίζει το διάλογο με την τ/κ πλευρά και θέτει θέμα αλλαγής στρατηγικής στις συνομιλίες. Είναι φανερό και στον πλέον αδαή περί πολιτικής ότι ο κ. Παπαδόπουλος έχει εγκαινιάσει και επίσημα από τώρα, ένα χρόνο πριν, τον προεκλογικό του αγώνα για τις Προεδρικές του 2018, συνδυάζοντας την αλλαγή στρατηγικής στο Κυπριακό με την αλλαγή διακυβέρνησης. Προτάσσει την περιβόητη «νέα στρατηγική» χωρίς όμως να δηλώνει και ποιος είναι ο «νέος στόχος». Διότι δεν μπορείς να έχεις νέα στρατηγική, εάν δεν έχεις και νέο στρατηγικό στόχο. Μήπως έχει αλλάξει και ο στρατηγικός στόχος σύμφωνα με τον κ. Παπαδόπουλο; Μήπως απορρίπτει κι αυτός, όπως και κάποιοι άλλοι στον λεγόμενο ενδιάμεσο χώρο, το συμφωνημένο πλαίσιο λύσης για διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία; Μήπως προτιμά το σημερινό status quo από μια ενδεχόμενη συμφωνία στα πλαίσια διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας; Αυτά είναι ερωτήματα που ο κ. Παπαδόπουλος θα έπρεπε να είχε απαντήσει εδώ και καιρό, πόσο μάλλον τώρα, που μιλά πλέον ξεκάθαρα για αλλαγή στρατηγικής. Όσο δεν δίνει απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, το μόνο που καταφέρνει ο κ. Παπαδόπουλος με αυτή τη θολή «νέα» στρατηγική του είναι να εδραιώνει την τουρκική κατοχή. Θελημένα ή άθελά του.   

Εμείς στον Δημοκρατικό Συναγερμό παραμένουμε σταθερά προσηλωμένοι στον εθνικό στόχο για απελευθέρωση και επανένωση. Αυτός ο στόχος μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από μια συμφωνία στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στο πλαίσιο μιας διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας. Αυτό το πλαίσιο λύσης δεν το ανακάλυψε τώρα ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, ούτε ο Δημοκρατικός Συναγερμός. Το μοντέλο λύσης που έχουμε είναι το αποτέλεσμα των προσπαθειών μας για επίλυση του κυπριακού μετά το 1974 και των δύο συμφωνιών υψηλού επιπέδου 1977 και 1979, οι οποίες όπως και η πολιτική ισότητα καταγράφηκαν και ενσωματώθηκαν σε όλα τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών, αλλά ακόμα και στις σχετικές αποφάσεις της ΕΕ που είναι η σημαία του αγώνα μας. Το συγκεκριμένο μοντέλο λύσης επαναβεβαιώθηκε και στην αρχή της παρούσας φάσης των διαπραγματεύσεων, η οποία δεν ξεκίνησε επί Αναστασιάδη, αλλά θεωρητικά τουλάχιστον, ξεκίνησε με την συμφωνία της 8ης Ιουλίου 2006 μεταξύ Τάσσου Παπαδόπουλου και Ταλάτ. Στις πρώτες κιόλας γραμμές της εν λόγω συμφωνίας υπάρχει ρητή αναφορά σε «δέσμευση για την επανένωση της Κύπρου με βάση μια διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία και πολιτική ισότητα, όπως καθορίζεται στα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας».

Ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος αναφέρεται σε αποτυχημένη «στρατηγική Αναστασιάδη στο κυπριακό», η οποία οδήγησε σε μια «χειρότερη παραλλαγή του Σχεδίου Ανάν». Ο κ. Παπαδόπουλος, όμως, είτε δεν μπορεί να κατανοήσει τις διαφορές που υπάρχουν σήμερα σε σχέση με την περίοδο του σχεδίου Ανάν, είτε παραπλανεί εσκεμμένα. Η πραγματικότητα είναι ότι η ενδεχόμενη συμφωνία, μέσα από τις πολύ συγκεκριμένες συγκλίσεις που έχουν ήδη επιτευχθεί, είναι μια συμφωνία όχι μόνο ποιοτικά καλύτερη από εκείνο το σχέδιο που απορρίφθηκε από τον λαό, αλλά σε αρκετά σημεία καλύτερη ακόμα και από το σύνταγμα του 1960.

Η στρατηγική του προέδρου Αναστασιάδη όχι μόνο δεν είναι αποτυχημένη, αλλά απέφερε και επιπρόσθετα θετικά αποτελέσματα: 

α) ενίσχυση και αναβάθμιση της υπόστασης της Κυπριακής Δημοκρατίας μέσα από τη στρατηγική των τριμερών σχέσεων με όλα τα γειτονικά κράτη,

β) πρακτική εμπλοκή της Ε.Ε. στο Κυπριακό μέσα από την παρουσία της σε ανώτατο επίπεδο στη Διάσκεψη της Γενεύης,

γ) έναρξη - για πρώτη φορά - της συζήτησης για κατάργηση των αναχρονιστικών εγγυήσεων του 1960 και

δ) αναγνώριση εκ μέρους της διεθνούς κοινότητας ότι αυτή τη στιγμή μόνο τα εσωτερικά δεδομένα στην Τουρκία εμποδίζουν ή δεν επιτρέπουν στο να ληφθούν συγκεκριμένες αποφάσεις στο κεφάλαιο της ασφάλειας και των εγγυήσεων.

Με τη σοβαρή και συνετή διαπραγματευτική του τακτική ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ενίσχυσε την αξιοπιστία της Κύπρου και τη διαπραγματευτική θέση της ε/κ πλευράς σε μια κρίσιμη ιστορικά στιγμή. Αυτή τη χρονική περίοδο απαιτείται, λοιπόν, εθνική ευθύνη και συναίσθηση των κρίσιμων στιγμών. Αυτή την ώρα πρέπει όλοι μας να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να υπερβούμε των προσωπικών και κομματικών υπολογισμών και σκοπιμοτήτων. Ο λαός μας θέλει να δει μια διαφορετική συμπεριφορά από τον πολιτικό κόσμο. Ας το κάνουμε μια φορά έτσι και να συμπεριφερθούμε με σοβαρότητα και νηφαλιότητα. Ας αποδείξουμε επιτέλους ότι η σκέψη μας δεν είναι στις επόμενες εκλογές, αλλά στο πραγματικό συμφέρον της Κύπρου μας.


Νίκος Τορναρίτης

Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος ΔΗΣΥ

Λευκωσία, 14.02.2017

Κυπριακό και Ευρωτουρκικά

αναρτήθηκε στις 7 Φεβ 2017, 8:48 π.μ. από το χρήστη ΝΙΚΟΣ ΤΟΡΝΑΡΙΤΗΣ   [ ενημερώθηκε 7 Φεβ 2017, 8:51 π.μ. ]

Οι συνομιλίες για το Κυπριακό βρίσκονται σε σημείο καμπής. Αυτή τη χρονική περίοδο χρειάζεται όσο ποτέ η μέγιστη προσήλωση στον πολιτικό μας αγώνα για τερματισμό της τουρκικής κατοχής μέσα από μια συμφωνημένη και αμοιβαία αποδεκτή λύση του Κυπριακού που διασφαλίζει οριστικά το μέλλον της πατρίδας μας. Είναι μια περίοδος δοκιμασίας και αντοχής ως προς την ικανότητά μας να ενεργήσουμε με σοφία και να αξιοποιήσουμε το πιο δυνατό χαρτί, αυτό της συμμετοχής μας στην ΕΕ.

Πριν από 15 χρόνια, ο αείμνηστος Γλαύκος Κληρίδης έθεσε τη σφραγίδα του στην ιστορία της Κύπρου κλειδώνοντας στην Κοπεγχάγη το Δεκέμβριο του 2002 την αμετάκλητη ένταξη της Κύπρου στην Ενωμένη Ευρώπη, με το σύνολο της επικράτειάς της (Πρωτόκολλο 10).

Σήμερα ο Πρόεδρος Αναστασιάδης έχει το ευρωπαϊκό χαρτί ως θεμέλιο των διεκδικήσεών μας για να γίνει η επανενωμένη Κύπρος μια σύγχρονη φυσιολογική χώρα για το σύνολο του λαού μας.

Η δοκιμασία αξιοποίησης της ΕΕ εστιάζει σε 3 σημεία:

-       Τη διαμόρφωση ενός συστήματος ασφάλειας που συνάδει με τα σύγχρονα πρότυπα σταθερότητας και εξουδετερώνει τη βαριά κληρονομιά μονομερών επεμβάσεων στρατιωτικής βίας.

-       Την εξασφάλιση λειτουργικών ρυθμίσεων για το κράτος ως ισότιμο μέλος της ΕΕ στον τομέα της διακυβέρνησης και της βιώσιμης οικονομίας

-       Την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των πολιτών με βάση τις 4 κοινοτικές ελευθερίες, αλλά και την εσαεί διαφύλαξη της δημογραφικής ισορροπίας του νησιού με βάση την ιστορική αναλογία πληθυσμού ε/κ και τ/κ 4 προς 1.  

Στα 3 αυτά σημεία, η επίδραση της ΕΕ είναι φανερή και ευεργετική στην πορεία των διαπραγματεύσεων και με βάση τις συμφωνίες και συγκλίσεις ανάμεσα στον πρόεδρο Αναστασιάδη και τον τ/κ ηγέτη Μ. Ακιντζί. Είναι εξίσου φανερό όμως, ότι στην τελική φάση που βρισκόμαστε η Τουρκία επιδιώκει ρυθμίσεις που ανοίγουν τη διαπραγμάτευση με όρους που σχετίζονται με τις δικές της σχέσεις με την ΕΕ.

Η εξέλιξη αυτή χρειάζεται να ιδωθεί κάτω από το πρίσμα του γεγονότος ότι η επίλυση του Κυπριακού θα επιφέρει σημαντικές αλλαγές όχι σε σχέση μόνο με την Κύπρο αλλά και την πρόοδο των σχέσεων Τουρκίας – ΕΕ. Η προβολή της απαίτησης Τσαβούσογλου στη Γενεύη για εφαρμογή στην Κύπρο των 4 κοινοτικών ελευθεριών για τους Τούρκους υπηκόους σχετίζεται με την επιδίωξη τόσο της ΕΕ όσο και της Άγκυρας για την αναζωογόνηση των ευρωτουρκικών σχέσεων. Όπως έδειξε το παράδειγμα της στρατηγικής Κληρίδη την περίοδο 1993 – 2002, η διασύνδεση του Κυπριακού και των ευρωτουρκικών σχέσεων θα μπορούσε να αποβεί προς όφελος της Κύπρου και του λαού της, αν τεθεί μέσα στο πλαίσιο των όρων και προϋποθέσεων που καθορίζει η ΕΕ απέναντι στις υποψήφιες για ένταξη χώρες όπως είναι η Τουρκία. Με τον τρόπο αυτό η Κύπρος σήμερα, μπορεί να μεγιστοποιήσει το εθνικό συμφέρον της, με βάση κοινές θέσεις της ΕΕ απέναντι στην Τουρκία. Όλα τα ζητήματα χρειάζεται να ξεκαθαρίσουν πριν την κατάληξη σε συμφωνία επίλυσης και σε κάθε περίπτωση να απελευθερώνουν την Κύπρο από τις ρυθμίσεις που θα ισχύσουν για την Τουρκία έναντι της ΕΕ ως σύνολο. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσω και τις ρυθμίσεις για τις 4 κοινοτικές ελευθερίες, ιδίως εκείνη που αφορά την ελευθερία διακίνησης άρα και διαμονής εντός Κύπρου, Τούρκων υπηκόων. Η θέση μας είναι σαφής: οι Τούρκοι υπήκοοι δεν μπορούν να έχουν ελεύθερη παραμονή γιατί κάτι τέτοιο ανατρέπει μια θεμελιώδη σύγκλιση ανάμεσα στους Αναστασιάδη και Ακιντζί που αφορά τη διαφύλαξη της δημογραφικής ισορροπίας 4:1. Η πεποίθησή μου είναι επίσης ότι ούτε η ηγεσία της τ/κ κοινότητας που επιθυμεί τη λύση, δεν θα ήθελε διασάλευση αυτής της σύγκλισης για λόγους που σχετίζονται με τη δική τους προτεραιότητα για εξασφάλιση της διακριτής τους ταυτότητας στο νησί.

Οι επόμενες ημέρες και εβδομάδες προσφέρονται για έντονη διεκδίκηση και αξιοποίηση του ευρωπαϊκού πλαισίου. Η πρόοδος στις ευρωτουρκικές σχέσεις υπό όρους και προϋποθέσεις, σε όλο το φάσμα των συζητήσεων Άγκυρας – Βρυξελλών που βρίσκονται σε εξέλιξη, παράλληλα με το Κυπριακό, θα διευκολύνει την υπέρβαση των δυσκολιών και μπορούμε να τις καθοδηγήσουμε ως πλήρες και ισότιμο μέλος της ΕΕ με ικανές και αξιόπιστες συμμαχίες στις ισχυρές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

 

Νίκος Τορναρίτης

Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος ΔΗΣΥ

Λευκωσία, 07.02.2017

Μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας για την Κύπρο του 21ου αιώνα

αναρτήθηκε στις 24 Ιαν 2017, 1:47 π.μ. από το χρήστη ΝΙΚΟΣ ΤΟΡΝΑΡΙΤΗΣ

Η Σύνοδος της Γενεύης σηματοδότησε την έναρξη της σε βάθος συζήτησης για πρώτη φορά του ζητήματος της ασφάλειας και της κατάργησης των εγγυήσεων που προβλέπονται στο Σύνταγμα του ’60 και σε όλα τα σχέδια επίλυσης του Κυπριακού, τα οποία κατατέθηκαν μέχρι σήμερα.

Το γεγονός και μόνο ότι, μετά από 57 χρόνια, η Συνθήκη Εγγυήσεως και η Συνθήκη Συμμαχίας τίθενται υπό αμφισβήτηση σε διεθνή Διάσκεψη για την Κύπρο, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και με την Ευρωπαϊκή Ένωση ως ενδιαφερόμενο μέρος, αποτελεί ιστορικό σταθμό στις συνομιλίες για το Κυπριακό. Στη Γενεύη για πρώτη φορά στην ιστορία του Κυπριακού, η Τουρκία βρέθηκε σε μια διάσκεψη, όπου άρχισε η συζήτηση για την κατάργηση των Συνθηκών Εγγυήσεως και Συμμαχίας.

Αυτό έγινε κατορθωτό λόγω της πετυχημένης στρατηγικής του Προέδρου Αναστασιάδη, ο οποίος επέδειξε ετοιμότητα και αυτοπεποίθηση, αλλά και τις απαραίτητες ηγετικές ικανότητες στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Η τεχνοκρατική διαβούλευση στο Μον Πελεράν, συνιστά συνέχεια σε επίπεδο εκπροσώπων όλων των μερών της διαπραγμάτευσης που ξεκίνησε στη Γενεύη. Στόχος της τεχνοκρατικής αυτής διαβούλευσης είναι να προκύψει έγγραφο εργασίας που να επιτρέπει τη συνέχεια της διάσκεψης για την Κύπρο σε πολιτικό επίπεδο με θετικές προοπτικές για κατάληξη.

 

Σε αυτή την εξαιρετικά κρίσιμη φάση των διαπραγματεύσεων, η διαπραγματευτική θέση της ελληνοκυπριακής πλευράς είναι για πρώτη φορά ιδιαίτερα ενισχυμένη. Αυτό συμβαίνει για μια σειρά από λόγους.

Πρώτο, η Κυπριακή Δημοκρατία είναι και θα παραμείνει μέλος της ΕΕ, η οποία παρέχει μέσα από τη Συνθήκη της Λισσαβόνας, συγκεκριμένα μέσα για την προστασία των μελών της από οποιαδήποτε μορφή απειλής. Συνεπώς, το πλέγμα ασφάλειας που θα συμφωνηθεί για την Κύπρο αφορά, εκ των πραγμάτων, άμεσα και την ΕΕ. Η παρουσία της Ένωσης στη Σύνοδο της Γενεύης, σε ανώτατο μάλιστα επίπεδο, με τον Πρόεδρο της Κομισιόν και την Ύπατη Εκπρόσωπο για θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

Δεύτερο, στη διεθνή κοινότητα επικρατεί θετικό κλίμα υιοθέτησης των βασικών μας θέσεων, εφόσον είναι πλέον γενικά αποδεκτό ότι οι σημερινές συνθήκες είναι τελείως διαφορετικές από τις συνθήκες του 1960.

Τρίτο, στο τραπέζι της διάσκεψης για την Κύπρο, η μόνη αντιπροσωπεία η οποία έχει ήδη καταθέσει εδώ και καιρό ολοκληρωμένη πρόταση για την ασφάλεια είναι η δική μας.

 

Η συγκεκριμένη πρόταση που κατατέθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, διαμορφώθηκε σε απόλυτη συνεργασία με την Ελληνική κυβέρνηση και περιλαμβάνει:

Α. Προτάσεις για την διασφάλιση της εφαρμογής της λύσης με αξιοποίηση του κεφαλαίου 7 του καταστατικού χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

Β. Πρόταση που αφορά την μετά την εφαρμογή της λύσης περίοδο. Για όλη την περίοδο εφαρμογής της λύσης ως μέρος της συμφωνίας θα πρέπει να προνοείται παραμονή, ενίσχυση και μετεξέλιξη της ΟΥΝΦΙΚΥΠ.

Γ. Η λύση τότε και μόνο τότε θα θεωρείται ότι έχει εφαρμοστεί αφού αποχωρήσουν τα κατοχικά στρατεύματα.

Δ. Την πρώτη μέρα της λύσης θα πρέπει να αποχωρήσει το 75% των στρατευμάτων και το υπόλοιπο να παραμείνει συγκεντρωμένο σε ένα στρατόπεδο, μέχρι την τελική αποχώρηση τους το συντομότερο δυνατό.

Ε. Πέραν τούτων καθοριστικό στοιχείο ασφαλείας είναι:

o   η ανεξαρτησία του ομοσπονδιακού κράτους,

o   ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αρχών και αξιών της ΕΕ,

o   η εσωτερική δομή του κράτους και τα σαφή πολιτικά και διοικητικά  όρια εντός των οποίων θα ασκούν τις αρμοδιότητες τους οι δύο πολιτείες,

o   η αποτελεσματική συμμετοχή των δύο κοινοτήτων στη λήψη αποφάσεων και η αποτελεσματική λειτουργία του κράτους,

o   οι συνταγματικές πρόνοιες που θα απαγορεύουν την απόσχιση ή την ένωση του όλου ή μέρους με άλλο κράτος, καθώς και

o   οι μηχανισμοί επίλυσης αδιεξόδων.

ΣΤ. Μετά τη εφαρμογή της λύσης η πρόταση προνοεί σύσταση πολυεθνικής αστυνομικής δύναμης  η οποία θα αποτελείται από κράτη μέλη της ΕΕ πλην της Ελλάδας, και του Ηνωμένου Βασιλείου. Η διάρκεια παρουσίας της δύναμης θα είναι πέντε χρόνια από την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και θα δύναται να ανανεωθεί η παρουσία της ή να τερματιστεί για όσο καιρό κρίνει αναγκαίο η ομοσπονδιακή κυβέρνηση.

Ζ. Μέρος της πρότασης του Προέδρου αποτελεί και το Σύμφωνο φιλίας και συνεργασίας μεταξύ Κύπρου- Ελλάδας- Τουρκίας- Ηνωμένου Βασιλείου.

 

Η εν λόγω πρόταση κινείται μέσα στο πλαίσιο που έχουμε θέσει ως Ελληνοκυπριακή πλευρά για κατάργηση των αναχρονιστικών εγγυήσεων του 1960 και εξεύρεση μιας νέας αρχιτεκτονικής ασφαλείας για τη χώρα μας, την Κύπρο του 21ου αιώνα.

Ευελπιστούμε ότι αυτή η νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας θα αποτελέσει και τη λυδία λίθο για την τελική συμφωνία στο Κυπριακό, μια συμφωνία που θα επιτρέψει στην Κύπρο, με το σύνολο της επικράτειας και του λαού της, να γίνει οριστικά μέρος του ευρωπαϊκού κόσμου της ελευθερίας, της σταθερότητας, της συνεργασίας και της ειρήνης.

 

Νίκος Τορναρίτης

Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος ΔΗΣΥ

Λευκωσία 22.01.2017

Συμφιλίωση: Η απάντηση στη ρητορική του μίσους

αναρτήθηκε στις 17 Ιαν 2017, 9:46 π.μ. από το χρήστη ΝΙΚΟΣ ΤΟΡΝΑΡΙΤΗΣ

Η συμφωνία για τη λύση του Κυπριακού και η έγκρισή της από το λαό μπορεί όντως να είναι το σημαντικότερο βήμα, αλλά δεν είναι το μόνο. Την επαύριο της υπογραφής η λύση θα πρέπει να εφαρμοστεί άμεσα σε κοινωνικό επίπεδο. Η κοινωνία θα πρέπει να είναι τότε έτοιμη για την ειρηνική συμβίωση. Αυτό είναι, όμως, κάτι που δεν θα γίνει αυτόματα. Τα τραγικά ιστορικά γεγονότα του παρελθόντος και ο συσσωρευμένος πόνος, θυμός και φόβος που αυτά προκάλεσαν δεν μπορούν να διαγραφούν μέσα σε μια νύχτα.

 

Ως εκ τούτου, πρέπει άμεσα να αναληφθούν πρωτοβουλίες για να φέρουν τις δύο κοινότητες πιο κοντά και να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη μεταξύ τους. Το φυσικό τείχος που χωρίζει τις δύο πλευρές θα φύγει με την πολιτική συμφωνία. Το συναισθηματικό, όμως, τείχος θα φύγει μόνο με την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης και τη συμφιλίωση μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Αυτό δεν θα πρέπει να αγνοείται, διότι η συμφιλίωση θα είναι η καλύτερη εγγύηση για την εφαρμογή και τη βιωσιμότητα της οποιασδήποτε λύσης. Η συμφιλίωση είναι απαραίτητη προϋπόθεση για σταθερή και διαρκή ειρήνη.

 

Παρ’ όλα αυτά, η πραγματική συμφιλίωση δεν επιτυγχάνεται εύκολα. Οι προσπάθειες για συμφιλίωση αντιμετωπίζουν πολλές προκλήσεις. Πρώτο, έχουν να αντιμετωπίσουν προκαταλήψεις και στερεότυπα που είναι βαθιά ριζωμένα σε πολύ αρνητικές, συχνά αλληλοσυγκρουόμενες, συλλογικές αφηγήσεις και ιστορικές μνήμες. Δεύτερο, έρχονται αντιμέτωπες με συλλογικές πεποιθήσεις σχετικά με τις κακές προθέσεις του «άλλου». Τρίτο, έχουν να αντιμετωπίσουν πολύ αρνητικά συναισθήματα, όπως τον φόβο, τον θυμό και το πένθος, συναισθήματα που εξασθενίζουν σημαντικά τη θέληση για αποδοχή της «άλλης» πλευράς.

 

Συνεπώς, έχοντας αυτό κατά νου, πώς μπορούμε να επιτύχουμε τη συμφιλίωση;

 

Η συμφιλίωση απαιτεί κοινωνική αλλαγή. Είναι μια ψυχολογική διαδικασία, η οποία αποτελείται από αλλαγές στα κίνητρα, τους στόχους, τις πεποιθήσεις και τα συναισθήματα της πλειοψηφίας των μελών της κοινωνίας.

 

Πρέπει να αλλάξουμε τη νοοτροπία μας, εάν πραγματικά θέλουμε να οικοδομήσουμε ειρηνικές σχέσεις εμπιστοσύνης.

 

Πρέπει να σταματήσουμε να αναπαράγουμε την αντιπαράθεση και την εχθρότητα, εάν θέλουμε να ζήσουμε μαζί σε ένα νέο πλαίσιο ειρήνης και ευημερίας.

 

Αυτό δεν είναι εύκολο, αλλά μπορούμε να το κάνουμε!

 

Αναφερόμενος και στις δύο κοινότητες, λέω:

 

·         Ας ακούσουμε τη συλλογική αφήγηση του «άλλου» κι ας προσπαθήσουμε να κάνουμε τη δική μας αυτοκριτική.

·         Ας παραδεχτούμε τα λάθη μας κι ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τον πόνο και της «άλλης» πλευράς.

·         Ας οραματιστούμε μια εποχή ειρήνης και ευημερίας σε μια κοινή πατρίδα!

·         Δεν έχουμε άλλη επιλογή από τη συμφιλίωση, επειδή η συμφιλίωση είναι ο μόνος τρόπος για ένα πραγματικά ειρηνικό μέλλον. Χρωστάμε αυτό το μέλλον στα παιδιά μας. Δεν πρέπει να αφήσουμε το μίσος του παρελθόντος να καταστρέψει το μέλλον μας!

 

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα, όμως, να τονίσω κάτι ρητά και κατηγορηματικά. Η προσπάθεια για συμφιλίωση δεν θα γίνει σε καμία περίπτωση μέσα από την παραχάραξη της ιστορίας, ούτε και μέσα από την αλλοίωση της εθνικής ή θρησκευτικής ταυτότητας της κάθε κοινότητας. Η βιωσιμότητα της λύσης εξαρτάται, άλλωστε, σε μεγάλο βαθμό από τον σεβασμό στη διακριτή ταυτότητα της κάθε κοινότητας.

 

Δεν επιδιώκουμε τη δημιουργία μιας νέας εθνικής ταυτότητας, αλλά τη δημιουργία μιας ενιαίας πολιτικής ταυτότητας, η οποία θα βασίζεται σε κοινές δημοκρατικές αξίες και κοινές σύγχρονες κοινωνικές αντιλήψεις, όπως αυτές έχουν εδραιωθεί στον ευρωπαϊκό κόσμο στον οποίο ανήκουμε. Αυτή η πολιτική ταυτότητα θα είναι και η καλύτερη εγγύηση για τη σταθεροποίηση του ανεξάρτητου κράτους και τη διαμόρφωση κοινών στόχων κι επιδιώξεων μεταξύ των δύο κοινοτήτων.  

 

Εμείς, οι Κύπριοι, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι θέλουμε να απαλλαγούμε από το στίγμα του διαχωρισμού, του μίσους και του εθνικισμού.

 

Σήμερα σε ένα κόσμο που μοιάζει με κινούμενη άμμο, εμείς οι Κύπριοι μπορούμε να δώσουμε σε όλον τον πλανήτη, το πιο γενναίο παράδειγμα ειρήνης, δημοκρατίας, προόδου και ευημερίας. Μπορούμε να κτίσουμε μια κοινή ευρωπαϊκή πατρίδα για μας, αλλά περισσότερο για τα παιδιά μας.

 

Μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα νέο αφήγημα για την Κύπρο, που αντί να στηρίζεται στην ιστορική μας διαμάχη, να γίνει φωτεινό παράδειγμα συνύπαρξης σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό ομοσπονδιακό κράτος.

 

Όπως ξέρετε, δεν μπορούμε να αλλάξουμε την ιστορία, ούτε και την γεωγραφία. Μπορούμε, όμως να δημιουργήσουμε νέα ιστορία και να κάνουμε τη γεωγραφία της συνύπαρξης το μεγαλύτερο πλεονέκτημα μιας αναγεννημένης πατρίδας.

 

Νίκος Τορναρίτης

Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος

Λευκωσία 8/1/2017

Τώρα είναι η ώρα των μεγάλων αποφάσεων

αναρτήθηκε στις 17 Ιαν 2017, 8:56 π.μ. από το χρήστη ΝΙΚΟΣ ΤΟΡΝΑΡΙΤΗΣ

Οι συνομιλίες για το Κυπριακό βρίσκονται στο πιο κρίσιμο σημείο. Οι μέρες που ζούμε είναι ιστορικές. Αυτή τη στιγμή χρειάζεται απόλυτη προσήλωση στον πολιτικό μας αγώνα για τη σωστή επίλυση του Κυπριακού. Οι επόμενες λίγες εβδομάδες θα καθορίσουν πολλά, ίσως και όλα. Είναι αρκετά πιθανό να εξευρεθεί μια λύση στο Κυπριακό Πρόβλημα ακόμη και πριν από το τέλος του τρέχοντος έτους, εφόσον ξεπεραστούν οι διαφορές κυρίως στα κεφάλαια του εδαφικού και της ασφάλειας/εγγυήσεων.

Η ιστορική συγκυρία για την επίλυση του Κυπριακού με την αξιοποίηση όλων των εσωτερικών και διεθνών παραγόντων, δεν είναι κάτι που επαναλαμβάνεται εύκολα. Δεν πρέπει να χάσουμε αυτή την ιστορική ευκαιρία για επανένωση του νησιού μας, λόγω της αρνητικότητας και των φόβων του παρελθόντος. Το δίλημμα που έχουμε μπροστά μας είναι σαφές: είτε θα προχωρήσουμε με θάρρος στην επίλυση και τον τερματισμό της κατοχής, είτε θα φορτώσουμε στα παιδιά μας τη διχοτόμηση.

Θα πρέπει όλοι να έχουμε έναν κοινό στόχο: μια συνολική συμφωνία που θα τερματίσει το απαράδεκτο status quo και θα δημιουργήσει μια επωφελή κατάσταση για όλους τους Κυπρίους. Η λύση θα είναι πολιτικά βιώσιμη, λειτουργική και μόνιμη μόνο εάν δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι στην τελική συμφωνία. Ως εκ τούτου, η λύση θα πρέπει να βασίζεται σε έναν λογικό και ισορροπημένο συμβιβασμό που θα λαμβάνει υπόψη τις ανησυχίες και των δύο πλευρών. Για παράδειγμα, στο ακανθώδες θέμα της ασφάλειας/εγγυήσεων ανησυχίες έχουν και οι δύο πλευρές. Ανησυχίες και φόβοι που βασίζονται στις τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος. Παρ’ όλα αυτά, είναι πλέον γενικά αποδεκτό ότι οι συνθήκες του 2016 είναι τελείως διαφορετικές από τις συνθήκες του 1960. Η βία ή η απειλή χρήσης βίας δεν αποτελούν πλέον επιλογή και δεν νοείται μια Τρίτη χώρα να έχει δικαίωμα επέμβασης σε μιαν επανενωμένη και ομοσπονδιακή Κύπρο, πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στις κρίσιμες αυτές ώρες είναι καθοριστικό ο Πρόεδρος Αναστασιάδης να έχει ομόθυμη στήριξη για να κάνει απερίσπαστος τις σκληρές διαπραγματεύσεις. Ο ίδιος επωμίζεται την ιστορική ευθύνη, διαθέτει ισχυρό διεθνές κύρος κι έχει επίγνωση των δυνατοτήτων και των δυσκολιών. Τώρα είναι η ώρα των μεγάλων αποφάσεων. Δεν είναι η ώρα για μικροψυχίες και πίκρες ανάμεσα στην πολιτική ηγεσία, ούτε για προσωπικές ατζέντες ή ιδεολογικές διαφορές. Είναι πολλαπλάσια χρήσιμο να βοηθήσουν όλοι, ώστε να κεφαλαιοποιήσουμε κάθε δυνατότητα. Γιατί στη διαπραγμάτευση που θα γίνει τώρα, τον πλέον καθοριστικό ρόλο θα τον διαδραματίσουν, η αξιοπιστία, το καθαρό μυαλό και η διεθνής στήριξη από τον χώρο του Συμβουλίου Ασφαλείας και από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τα πολιτικά κόμματα – και στις δύο κοινότητες – θα πρέπει να αποφύγουν το ανούσιο παιχνίδι επίρριψης ευθυνών και να υποστηρίξουν την εν εξελίξει διαπραγματευτική διαδικασία μέσα από καλοπροαίρετη κριτική και εποικοδομητικές προτάσεις. Η δημιουργία παραπλανητικών εντυπώσεων δεν οδηγεί πουθενά και, ταυτόχρονα, ενισχύει το διαχωριστικό τείχος μεταξύ των δύο κοινοτήτων.

Θα πρέπει, επίσης, όλα τα κόμματα να αναλάβουν πρωτοβουλίες για να φέρουν πιο κοντά τις δύο κοινότητες και να συμβάλουν στην αποκατάσταση της χαμένης εμπιστοσύνης. Το φυσικό τείχος που χωρίζει τις δύο πλευρές θα φύγει με την πολιτική συμφωνία. Το συναισθηματικό, όμως, τείχος θα φύγει μόνο με την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης και τη συμφιλίωση μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Αυτό δεν πρέπει να παραγνωρίζεται, διότι η συμφιλίωση θα είναι η καλύτερη εγγύηση για την εφαρμογή και τη βιωσιμότητα της οποιασδήποτε λύσης.


Νίκος Τορναρίτης

Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος ΔΗΣΥ

27.10.2016

Τώρα είναι η ώρα της λύσης

αναρτήθηκε στις 11 Οκτ 2016, 1:21 π.μ. από το χρήστη ΝΙΚΟΣ ΤΟΡΝΑΡΙΤΗΣ   [ ενημερώθηκε 11 Οκτ 2016, 1:23 π.μ. ]


Είναι πλέον γενικά παραδεκτό ότι η παρούσα φάση των εντατικών συνομιλιών για την επίλυση του Κυπριακού είναι κομβικής σημασίας και θα κρίνει εν πολλοίς εάν θα υπάρξει στο προσεχές διάστημα τελική συμφωνία. Η λύση βέβαια είναι ένα εξαιρετικά περίπλοκο και πολυδιάστατο ζήτημα και η διαπραγμάτευση συχνά ακροβατεί σε τεντωμένο σχοινί. Παρ’ όλα αυτά, για μας η λειτουργική και βιώσιμη λύση είναι μονόδρομος. Ενδεχόμενο αδιέξοδο στις συνομιλίες θα αλλάξει δυστυχώς οριστικά το σκηνικό και θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε μια νέα, εντελώς διαφορετική βάση συζήτησης: αυτή της διευθέτησης της διχοτόμησης. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια και ας πάψουν επιτέλους κάποιοι να εθελοτυφλούν, λέγοντας ότι όλα αυτά είναι απλώς «κινδυνολογία». Δεν είναι κινδυνολογία αλλά στηρίζονται σε μια ψύχραιμη και ρεαλιστική ανάλυση της παρούσας συγκυρίας τόσο σε τοπικό, όσο και σε διεθνές επίπεδο. Μια συγκυρία που δείχνει ξεκάθαρα ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική πρόκληση: είτε θα αξιοποιήσουμε το «μομέντουμ» για να λύσουμε το Κυπριακό και να δημιουργήσουμε ένα θετικό και ελπιδοφόρο μέλλον, είτε θα μείνουμε προσκολλημένοι στον αρνητισμό και τις φοβίες του παρελθόντος αφήνοντας τις εξελίξεις να μας προσπεράσουν. Ας βάλουμε όμως τα πράγματα κάτω, χωρίς υπερβολές, αλλά και χωρίς παρωπίδες:

1.    Στο διαπραγματευτικό τραπέζι έχουμε σήμερα δύο συνομιλητές που κοιτάζουν προς την ίδια κατεύθυνση, προς την κατεύθυνση της λύσης και της ελπίδας για ένα καλύτερο και ειρηνικό μέλλον για τις επόμενες γενιές. Οι Αναστασιάδης-Ακκιντζί, παρά τις μεταξύ τους διαφορές, βρίσκονται σε ψηλά επίπεδα συνεννόησης, κάτι που έχει αποφέρει απτά αποτελέσματα στις συνομιλίες. Έχουν ήδη συμφωνήσει σε αρκετά ζητήματα, τα οποία βελτιώνουν σημαντικά το σχέδιο που απέρριψε ο λαός μας το 2004.

2.    Η Τουρκία μέσα σε μια περίοδο ενεργειακής αστάθειας, οικονομικής αβεβαιότητας αλλά και απομόνωσης, λόγω του πρόσφατου πραξικοπήματος και των πολλών προβλημάτων στην εξωτερική της πολιτική, φαίνεται ότι προσπαθεί με διάφορους τρόπους να βγει από τα αδιέξοδα. Υπό αυτό το πρίσμα θα πρέπει να αναλυθούν και οι τελευταίες εξελίξεις με την επαναπροσέγγιση της Τουρκίας με Ισραήλ και Ρωσία. Μέσα από την εξομάλυνση των σχέσεών της με αυτές τις χώρες, η Τουρκία επιχειρεί να επανακτήσει ψηλούς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης και να καταστεί ενεργειακός κόμβος για τη μεταφορά φυσικού αερίου μέσω αγωγών στην Ευρώπη. Κακά τα ψέματα, η Τουρκία δεν θα επιλύσει το Κυπριακό εάν δεν έχει ίδιον όφελος. Το όφελος της Τουρκίας στη παρούσα συγκυρία είναι πολύ μεγάλο και συνδέεται με την αξιοποίηση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου της ευρύτερης περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου. Μια λειτουργική και διαχρονικά βιώσιμη λύση του Κυπριακού είναι προς όφελος και της ίδιας της Τουρκίας, εφόσον θα προσφέρει την απαιτούμενη σταθερότητα στην περιοχή, έτσι ώστε να επέλθει συμφωνία για ανεμπόδιστη διέλευση μέσα από την κυπριακή ΑΟΖ των σχεδιαζόμενων αγωγών φυσικού αερίου από το Ισραήλ προς την Τουρκία.

3.    Ο δυτικός παράγοντας και ειδικότερα οι ΗΠΑ και η Ε.Ε. επιθυμούν να δουν να αναδύεται στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου ένα νέο σύμφωνο συνεργασίας Αιγύπτου-Ισραήλ-Κύπρου-Τουρκίας-Ελλάδας, το οποίο θα διασφαλίζει πρωτίστως τις γεωπολιτικές ισορροπίες της περιοχής.

Οι σημερινές συνθήκες διαμορφώνουν ένα σκηνικό που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε. Ο κίνδυνος να μείνουμε με άλυτο το Κυπριακό και εκτός των ευρύτερων ενεργειακών σχεδιασμών της περιοχής είναι ήδη υπαρκτός, εφόσον το Ισραήλ φαίνεται ότι είναι αποφασισμένο να προχωρήσει στο θέμα του αγωγού προς την Τουρκία με ή χωρίς τη δική μας συγκατάθεση.

Ας εκμεταλλευτούμε, λοιπόν, τις ευνοϊκές συνθήκες για επίλυση του Κυπριακού και ας δημιουργήσουμε μια ειρηνική Κύπρο για τα παιδιά μας. Ας μην παρασυρθούμε από το συναισθηματισμό και τις φοβίες του παρελθόντος. Ας ατενίσουμε το μέλλον με τόλμη και αυτοπεποίθηση. Τώρα είναι η ώρα της λύσης!

 

 

http://www.nicostornaritis.com/eideseis/oloklerothekanstenmpratislabatesslobakiasoiergasiestesatypessynantesesproedronkoinoboulion-7102016

Νίκος Τορναρίτης

Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος ΔΗΣΥ

11/09/2016

ΕΕΕ: Αξιοκρατική και Δίκαιη Κοινωνική Πολιτική

αναρτήθηκε στις 17 Ιουλ 2014, 3:22 π.μ. από το χρήστη News 2


Αυτές τις μέρες συζητείται στη βουλή για ψήφιση το νομοσχέδιο του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος, ούτως ώστε να ενεργοποιηθούν τα άρθρα για την υποβολή αιτήσεων, για να μπορέσει το υπουργείο Εργασίας να ανταποκριθεί έγκαιρα στα χιλιάδες  αιτήματα, που αναμένεται ότι θα υποβληθούν. Πρόκειται  για μια πλήρη στροφή στη φιλοσοφία λειτουργίας του κράτους, όσο αφορά το ευαίσθητο κεφάλαιο της κοινωνικής πολιτικής. Το ΕΕΕ είναι μια σημαντικότατη μεταρρύθμιση και καινοτομία, που δυναμώνει τις ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού και περιορίζει δραστικά τα φαινόμενα κοινωνικής εξαθλίωσης.

Για πρώτη φορά επιδοτείται η εργασία αντί της μέχρι τώρα επιδότησης της ανεργίας. Με άλλα λόγια, δίνεται το δικαίωμα σε μισθωτούς και αυτοεργοδοτούμενους να λάβουν κρατική στήριξη εάν και εφόσον τα εισοδήματα τους δεν είναι αρκετά για να καλύψουν τις ελάχιστες ανάγκες της οικογένειας τους. Παράλληλα, καταργείται η αναχρονιστική πολιτική που ήθελε τα άγαμα τέκνα να παραμένουν εξαρτώμενα των γονέων τους εφόρου ζωής αλλά και τους γονείς να παραμένουν εξαρτώμενοι των τέκνων τους. Με τη μεταρρύθμιση, άγαμα τέκνα άνω των 28 ετών θεωρούνται από εδώ και μπρος διαφορετικές οικογενειακές μονάδες και καθίστανται δικαιούχοι βοήθειας από το κράτος ανεξάρτητα από τα εισοδήματα των γονιών τους. Την ίδια στιγμή τα άγαμα τέκνα κάτω των 28 ετών δεν θα έχουν πλέον την αποκλειστική ευθύνη συντήρησης των γονέων τους.

Θεσμοθετείται διά νόμου η διαδικασία της κοινωνικής παρέμβασης και εξετάζονται οι πραγματικοί λόγοι που ένα πρόσωπο αδυνατεί να συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις του, χωρίς να αποκόπτεται τιμωρητικά το οποιοδήποτε επίδομα εάν οι λόγοι αυτοί είναι πραγματικοί και σοβαροί. Ταυτόχρονα, μέσω της κοινωνικής παρέμβασης ενδέχεται να προσφερθεί η ανάλογη στήριξη σε όσους έχουν ανάγκη κοινωνικής στήριξης. Οι κοινωνικοί λειτουργοί μπορούν επιτέλους να ασκήσουν το πραγματικό τους λειτούργημα, που είναι η παροχή κοινωνικής στήριξης στις οικογένειες και τους πολίτες που την έχουν ανάγκη. Με το προηγούμενο σύστημα, απασχολούνταν κυρίως με τη διαχείριση των πληρωμών και των ελέγχων περιουσιακών στοιχείων για σκοπούς Δημοσίου Βοηθήματος.

Με την εφαρμογή της μεταρρύθμισης εγκαθιδρύεται για πρώτη φορά πραγματική σύνδεση μεταξύ των επιδομάτων που δίνονταν και της διαδικασίας ένταξης ή επανένταξης των δικαιούχων στην αγορά εργασίας. Όλοι όσοι λαμβάνουν επιδόματα και είναι ικανοί προς εργασία, θα έχουν την υποχρέωση να συμμετέχουν σε ειδικά προγράμματα κατάρτισης και κοινωφελούς εργασίας αλλά και να αποδέχονται την όποια εργασία τους προσφερθεί. Αξίζει να σημειωθεί πως νομοθετείται και η έννοια του εκούσια άνεργου. Αφορά οποιονδήποτε αρνείται να αποδεχθεί εργασία που του προσφέρεται είτε παραιτείται από τη δουλειά του χωρίς εύλογη αιτία. Σε τέτοια περίπτωση, αυτόματα κηρύσσεται εκούσια άνεργος και δεν μπορεί να καταστεί δικαιούχος του ΕΕΕ.

Καταργείται η πολιτική που ήθελε την όποια οικογένεια κατέχει έστω και ένα μικρό κομμάτι γης να μην δικαιούται καμίας στήριξης από το κράτος. Τίθεται ένα ανώτατο όριο €100.000 για την ακίνητη περιουσία έτσι ώστε η στήριξη να είναι μεν στοχευμένη, αλλά πλέον να μπορούν να στηριχθούν και όλες εκείνες οι οικογένειες χωρίς εισοδήματα που αποκλείονταν μέχρι τώρα.

Στόχος του κράτους είναι να στηρίζει πραγματικά όσους έχουν ανάγκη και όχι να διαμοιράζει επιταγές αστόχευτα. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο δημιουργείται Μητρώο Κοινωνικών Παροχών όπου θα υπάρχουν καταχωρημένα τα στοιχεία και τα οικονομικά και κοινωνικά δεδομένα όλων των ληπτών όλων των κοινωνικών παροχών. Με αυτό τον τρόπο θα μπορεί επιτέλους το κράτος να γνωρίζει ποιοι παίρνουν επιδόματα, αλλά και πόσα παίρνει ο καθένας.

Για πρώτη φορά, τίθεται ως προϋπόθεση η νόμιμη και συνεχής διαμονή του αιτητή για μεταναστευτικό επίδομα στις περιοχές όπου η Κυπριακή Δημοκρατία ασκεί αποτελεσματικό έλεγχο για τουλάχιστο 5 έτη, πριν υποβάλει αίτηση. Αξίζει να διευκρινιστεί ότι στην περίπτωση Ευρωπαίων πολιτών, νόμιμη διαμονή λογίζεται μόνο όταν ο Ευρωπαίος πολίτης εξασφαλίσει τις απαραίτητες άδειες.

Τέλος, θεσμοθετείται διαδικασία υποβολής ενστάσεων από τους πολίτες για το οποιοδήποτε θέμα αφορά είτε την αίτηση τους είτε την ίδια την παροχή και το ύψος της. Με αυτό τον τρόπο διασφαλίζεται η διαφάνεια στη διαχείριση των κρατικών πόρων αλλά και δίνεται το δικαίωμα στον πολίτη να προσφύγει ενάντια στην οποιαδήποτε απόφαση.

Το ΕΕΕ εφαρμόζει στοχευμένη, αξιοκρατική και δίκαιη κοινωνική πολιτική, ένα ζωτικό κεφάλαιο που πάντοτε αποτελούσε γάγγραινα για όλες τις μέχρι τώρα κυβερνήσεις. Για πρώτη φορά έγιναν ουσιαστικές μελέτες για το κόστος διαβίωσης και το κόστος στέγασης, με τη συνδρομή ξένων εμπειρογνωμόνων, κρατικών υπηρεσιών και διεθνών οργανισμών. Η όλη μεθοδολογία και οι ίδιες οι μελέτες έχουν τύχει εγκωμιαστικών σχολίων από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που έχει θέσει ως γενικό ευρωπαϊκό στόχο τη δημιουργία τέτοιων εργαλείων για κάθε κράτος μέλος εντός των επόμενων τριών ετών.

 

Νίκος Τορναρίτης

Λευκωσία  30/6/2014                  Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος ΔΗΣΥ

 

Τι Προτείνετε;

αναρτήθηκε στις 17 Ιουλ 2014, 3:19 π.μ. από το χρήστη News 2

 

Είναι γεγονός ότι το κυπριακό πρόβλημα είναι αρκετά σύνθετο και ως εκ της φύσεώς του επιτρέπει τη διατύπωση ταυτόσημων αλλά και εκ διαμέτρου αντίθετων απόψεων, οι οποίες, αν μη τι άλλο, ενθαρρύνουν το γόνιμο διάλογο και τη συζήτηση. Ως γενική διαπίστωση, θα πρέπει να πω ότι τα τελευταία 40 χρόνια η Κυπριακή Δημοκρατία ακολουθεί μια σταθερή στρατηγική στις προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού, η οποία παρά το πέρασμα του χρόνου, δεν έχει μεταβληθεί, ούτε έχει διαφοροποιηθεί ουσιαστικά.

Ένεκα του ότι σήμερα πολλοί μιλούν για αλλαγής στρατηγικής, επιτρέψτε μου να επιστρατεύσω το παράδειγμα που χρησιμοποίησε ο Υπουργός Εξωτερικών ο κ. Κασουλίδης σε πρόσφατη δημόσια παρουσίασή του, ερμηνεύοντας τις έννοιες της στρατηγικής και της τακτικής. Η διάκριση του περιεχομένου των δύο αυτών εννοιών έχει ιδιαίτερη σημασία και μας βοηθά να κατανοήσουμε καλύτερα ποια δεδομένα μεταβάλλονται, ποια δύνανται να μεταβληθούν καθώς και ποια παραμένουν σταθερά μέσα από το χρόνο.

Η σημασιολογική σχέση στρατηγικής και τακτικής είναι η σχέση του όλου και του επιμέρους. Του γενικού και του ειδικού. Μπορεί η στρατηγική μας να παραμένει σταθερή, αφού η ομοσπονδιακή επίλυση του κυπριακού αποτελεί στρατηγικά εθνικό στόχο, οι τακτικές όμως προς επίτευξη του στόχου δύνανται και πρέπει να προσαρμόζονται και να λαμβάνουν υπόψη όλες τις βασικές μεταβλητές, αλλά και τις παραμέτρους που επηρεάζουν τον στρατηγικό στόχο.

Όπως είναι γνωστό, η στρατηγική για εξεύρεση λύσης του Κυπριακού, καθορίζεται εν πολλοίς από την ίδια την ιστορία του προβλήματος. Από τις αποφάσεις, τις συμφωνίες, τα Ψηφίσματα και όλα τα νομικά κείμενα που έχουν εκδοθεί κατά καιρούς σε πολυμερές επίπεδο.

Διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις υποστήριξαν και υποστηρίζουν τη λύση του Κυπριακού στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, η οποία απορρέει από τις Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου 77-79, τα Ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, τις κατά καιρούς ομόφωνες αποφάσεις του Εθνικού Συμβουλίου, τη συμφωνία της 8ης Ιουλίου αλλά και από το Κοινό Ανακοινωθέν του Φεβρουαρίου του 2014. 

Αποτελεί καθολική διαπίστωση το γεγονός ότι οι τακτικές των τελευταίων 40 χρόνων δεν έχουν φέρει αποτέλεσμα, ένεκα κυρίως της αδιαλλαξίας της Αγκύρας.Για αυτό ακριβώς το λόγο, σε αυτή τη νέα διαδικασία, πριν ακόμα ξεκινήσει, προσπαθήσαμε να προσδώσουμε κάποια νέα στοιχεία, ακολουθώντας διαφορετικές προσεγγίσεις όσον αφορά στη μεθοδολογία και στον τρόπο πραγματοποίησης των διαπραγματεύσεων.

Τα νέα αυτά στοιχεία εντοπίζονται στην πραγματοποίηση συνομιλιών σε επίπεδο διαπραγματευτών, στη δυνατότητα που μας παρέχεται για πρώτη φορά να συνομιλήσουμε απευθείας με την Τουρκία καθώς στη συνεχιζόμενη προσπάθεια για  εμπλοκή της ΕΕ στις συνομιλίες μέσω της παρουσίας ειδικού απεσταλμένου, ενεργότερη εμπλοκή των Η.Π.Α. κτλ.

Έχουμε καταλήξει στη συμφωνία επί του Κοινού Ανακοινωθέντος, το οποίο καταγράφει τις βασικές παραμέτρους και πτυχές στις οποίες θα εδράζεται η λύση του Κυπριακού. Το Κοινό Ανακοινωθέν δεν αποτελεί ούτε τη λύση του προβλήματος, ούτε ενδιάμεση συμφωνία. Από το κείμενο του ανακοινωθέντος δεν μπορεί να παρεκκλίνει η ΤΚ πλευρά, και οι προτάσεις που καταθέτει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων θα πρέπει να είναι σύμφωνες με τις πρόνοιες του Ανακοινωθέντος.

Έχουμε ακούσει από διάφορους ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με τη συμφωνία επί του Κοινού Ανακοινωθέντος έχει προβεί σε πρωτόγνωρες υποχωρήσεις και ότι έχει διολισθήσει από θέσης αρχής. Έχουν ακουστεί πολλές ερμηνείες επί συγκεκριμένων πτυχών του Ανακοινωθέντος. Δυστυχώς, κάποιες πολιτικές δυνάμεις, ερμηνεύουν ή αν θέλετε παρερμηνεύουν το κοινό ανακοινωθέν, με τρόπο που ούτε η τουρκική πλευρά δεν τόλμησε να το ερμηνεύσει. Ούτε καν οι επιμέρους προτάσεις που κατέθεσε η ΤΚ πλευρά στις διαπραγματεύσεις δεν ενέχουν τις ερμηνείες που αποδίδουν κάποιες πολιτικές δυνάμεις στο εσωτερικό. Αυτό ξεκάθαρα θα πρέπει να προβληματίσει.

Κατά την άποψη μου, η  στρατηγική που υπάρχει για επίλυση του κυπριακού θα πρέπει να παραμείνει σταθερή. Αυτό που πρέπει να προσαρμοστεί και να τυγχάνει μιας συνεχούς αξιολόγησης είναι η τακτική που ακολουθούμε. Όσοι κατακρίνουν και απορρίπτουν το Κοινό Ανακοινωθέν θα πρέπει επιτέλους να εξηγήσουν στον Κυπριακό λαό τις εναλλακτικές προτάσεις που προτείνουν. Και εάν θεωρούν ότι με τις τακτικές τους υπάρχουν πιθανότητες επίλυσης του Κυπριακού.

Η Κύπρος αναβαθμίζεται. Ο νέος προσανατολισμός στην εξωτερική μας πολιτική έχει δώσει ένα νέο στίγμα στο κράτος. Αυτό του αξιόπιστου και συνεπούς εταίρου που έχει σημαντικό ρόλο να διαδραματίσει στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου για αντιμετώπιση των διαφόρων προκλήσεων ασφαλείας. Ενός ρόλου στην εξωτερική πολιτική που έχει αναγνωριστεί από τους εταίρους, με αποτέλεσμα η Κύπρος να θεωρείται, να δρα και να πολιτεύεται ως στρατηγικός εταίρος. Όλα αυτά, οι πολιτικές μας, οι επιτυχίες στην εξωτερική πολιτική, έχουν αναβαθμίσει το κράτος. Του έχουν επιτρέψει να αποκτήσει την υπόσταση που δεν είχε ποτέ προηγουμένως.

Εμείς πιστεύουμε ότι με υπεύθυνη διεκδίκηση και συνετό πατριωτισμό θα καταφέρουμε να επανενώσουμε την πατρίδα μας και να την απαλλάξουμε από τα δεινά και τους κινδύνους που εγκυμονούν από τη διαιώνιση της υφιστάμενης κατάστασης.

 

 

 

Νίκος Τορναρίτης

Λευκωσία  7/7/2014                    Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος ΔΗΣΥ

1-10 of 260